ระบำศรีวิชัย
ระบำชุดศรีวิชัยนี้เป็นระบำโบราณอีกชุดหนึ่งซึ่งมีอายุกว่าหนึ่งพันปี โดยได้รับการประยุกต์มาจากภาพหินแกะสลักเช่นเดียวกับระบำทวาราวดี อาณาจักรศรีวิชัยมีความเจริญรุ่งเรืองในช่วงศตวรรษที่ 8 – 13 ซึ่งอิทธิพลของอาณาจักรศรีวิชัยนี้ได้แผ่ขยายไปถึงตอนใต้ของประเทศไทย รวมถึงมาลักกา (มาเลเซีย) และหมู่เกาะจาวา (อินโดนีเซีย) อิทธิพลจากยุคศรีวิชัยยังคงมีให้เห็นในลักษณะการแต่งกาย และโทนสีของเครื่องแต่งกายที่ใช้ คือสีดำ แดง และเขียว ซึ่งเป็นโทนสีที่ชาวใต้ของประเทศไทยใช้ในการแต่งกาย เครื่องสวมศรีษะที่ใช้เรียกว่า กระบังหน้า

ระบำลพบุรี
ระบำชุดนี้ได้รับอิทธิพลมาจากอาณาลพบุรีในช่วงศตวรรษที่ 11 ถึง 14 อาณาจักรลพบุรีนี้อยู่ในภาคกลางของประเทศไทยซึ่งได้รับอิทธิพลมาจากชนเผ่าเขมร โดยสังเกตได้จากมงกุฎที่ผู้แสดงใช้สวมศรีษะ ส่วนท่ารำได้รับการประยุกต์มาเช่นเดียวกับระบำโบราณคดีชุดอื่น

ระบำสุโขทัย
สุโขทัยคือชื่ออาณาจักรโบราณ มีสถานที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศไทย โดยมีความเจริญรุ่งเรืองในช่วงศตวรรษที่ 14 – 15 กล่าวกันว่าศิลปะสมัยใหม่ของไทยในปัจจุบันได้รับอิทธิพลมาจากศิลปะในยุคสุโขทัย ส่วนท่ารำก็เช่นเดียวกับระบำโบราณคดีชุดอื่น ๆ คือได้รับการประยุกต์มาจากภาพหินแกะสลัก ในส่วนของเครื่องแต่งกายก็ได้รับอิทธิพลมาจากเครี่องแต่งกายของชาวเขมร โดยสังเกตได้จากผู้แสดงคนกลางจะสวมมงกุฎซึ่งมีลักษณะเหมือนมงกุฎของชาวเขมร

ภาคเหนือ

ฟ้อนเล็บ
เครื่องแต่งกายที่มีโทนสีสดใส และท่ารำที่มีความอ่อนช้อยเป็นอย่างยิ่งบ่งบอกถึงลักษณะวัฒนธรรมของชาวเหนือ รวมถึงทรงผมมวย ก็เป็นทรงผมที่ชาวเหนือนิยมทำกันมาก สร้อยที่ห้อยตรงมวยนั้นในสมัยก่อนจะเป็นมาลัยมะลิ แต่ในปัจจุบันสามารถใช้สร้อยโลหะแทนได้

ฟ้อนแพน
เป็นการแสดงของภาคเหนืออีกชุดหนึ่งที่ใช้ดนตรีพื้นเมืองประกอบการแสดง ส่วนเครื่องแต่งกายก็เป็นชุดที่เรียบง่ายเมื่อเทียบกับเครื่องแต่งกายของการแสดงสำหรับในวัง

ฟ้อนมาลัย
ฟ้อนมาลัยเป็นการแสดงที่ใช้สำหรับโอกาสที่มีแขกสำคัญมาเยือน โดยใช้การแสดงชุดนี้เป็นการต้อนรับ ชุดที่ใช้เป็นลักษณะของผ้าถุงยาวกรอมเท้า ซึ่งบ่งบอกถึงความสำคัญและความเป็นทางการของงาน

ฟ้อนเงี้ยว
เป็นการแสดงของชาวเขาเผ่าเงี้ยวซึ่งอาศัยอยู่ทางภาคเหนือของประเทศไทย เครื่องแต่งกายที่ใช้บ่งบอกถึงสภาพอากาศของภาคเหนือที่มีความหนาวเย็น ส่วนท่ารำมีทั้งช้าและเร็ว การแสดงชุดนี้ ถือเป็นการแสดงที่ใช้สำหรับ
ต้อนรับหรืออวยพร

ระบำชาวเขา
เป็นการแสดงของชาวเขาเผ่าลิซู โดยเป็นระบำชุดที่ใช้แสดงในงานรื่นเริงต่าง ๆ ชุดที่ใช้ได้รับการประยุกต์มาจากเครื่องแต่งกายที่ชาวเผ่าลิซูใช้ในชีวิตประจำวัน เครื่องดนตรีที่ใช้ประกอบการแสดงคือ ขลุ่ยไม้ไผ่ สะล้อ และพิณ

ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

เซิ้งตังหวาย
การแสดงชุดนี้มีต้นกำเนิดมาจากจังหวัดอุบลราชธานี โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อเป็นการแสดงความเคารพต่อพระแม่ธรณี เครื่องแต่งกายสะท้อนให้เห็นความเรียบง่ายของการใช้ชีวิตของชาวอีสาน

เซิ้งโปงลาง
เป็นการแสดงอีกชุดหนึ่งของชาวอีสานที่ใช้ในโอกาสที่มีงานรื่นเริงต่าง ๆ โดยอาจมีนักแสดงชายมาประกอบได้ เครื่องแต่งกายที่นักแสดงชายสวมใส่ ก็คือเสื้อม่อฮ่อมและมีผ้าขาวม้าคาดเอว

เรณูนคร
การแสดงชุดนี้ใช้แสดงต้อนรับแขกสำคัญ โดยมีจุดเด่นอยู่ที่เล็บของผู้แสดง วัสดุที่ใช้ทำเล็บคือกระดาษและใช้ลวดพันโดยรอบ แล้วจึงติดก้อนด้ายสีสดไว้ที่ปลาบเล็บ เครื่องดนตรีที่ใช้คือกลองและแคน

เซิ้งกระติ๊บ
เป็นการแสดงที่ในสมัยโบราณใช้สำหรับประกอบพิธีเกี่ยวข้าว โดยเป็นการแสดงที่ใช้ต้อนรับคนที่ออกไปทำงานในท้องนา ผู้แสดงมีกระติ๊บแขวนไว้ข้างกาย และท่ารำลอกเลียนแบบมาจากท่านวดข้าวนั่นเอง

เซิ้งกระหยัง
กระหยัง คือตะกร้าชนิดหนึ่งซึ่งชาวอีสานใช้ในการเก็บเกี่ยวหน่อไม้ การแสดงชุดนี้เป็นการแสดงที่ใช้ในงานรื่นเริงเฉลิมฉลองของชาวอีสาน

รำกลองยาว
รำกลองยาวหรือบางครั้งเรียกว่ารำเถิดเทิง สาเหตุที่มีชื่อเรียกว่ารำเถิดเทิงก็เนื่องมาจากเสียงกลองยาวที่เวลาตีมีเสียงคล้าย ๆ คำว่าเถิดเทิงนั่นเอง การแสดงชุดนี้ใช้แสดงเนื่องในโอกาสวันขึ้นปีใหม่ หรือในงานบวช เครื่องแต่งกายแสดงถึงวัฒนธรรมการแต่งกายของภาคกลาง

รำพัด
เป็นการแสดงที่ใช้ในงานรื่นเริง พัดที่เห็นในรูปเป็นพัดที่ใช้รับพระราชวงศ์ในสมัยก่อน เครื่องแต่งกายที่ใช้ในรำพัดนี้ สะท้อนให้เห็นถึงเครื่องแต่งกายที่ใช้ในงานพิธีการต่าง ๆ ในสมัยก่อน

รำสีนวล
เป็นรำของภาคกลางชุดพื้นฐานที่ถูกจัดอยู่ในหลักสูตรระดับมัธยมศึกษา นักเรียนหญิงทุกคนต้องเคยได้เรียนรำชุดนี้ก่อนที่จะเรียนชุดอื่น ชุดที่ใช้เป็นเครื่องแต่งกายสมัยอยุธยา ซึ่งในปัจจุบันก็ยังมีคนเฒ่าคนแก่ใช้เป็นเครื่องแต่งกายในชีวิตประจำวัน

รำมโนราห์
รำมโนราห์เป็นการแสดงกึ่งเล่าเรื่อง โดยมีทั้งหมด 6 ตอน เรื่องที่เล่าคือเรื่องของนางมโนราห์ และพระสุธน นางมโนราห์ผู้ซึ่งมีลักษณะเป็นกึ่งคนกึ่งนก ได้ถูกจับมาให้เป็นภรรยาของพระสุธนแต่ด้วยเหตุที่นางมโนราห์เป็นที่เกลียดชังของปุโรหิตย์ ดังนั้น
ปุโรหิตย์จึงออกอุบายกลั่นแกล้งนางมโนราห์โดยการบูชายันต์นางมโนราห์ แต่ด้วยความฉลาด นางมโนราห์จึงของปีกและหางเพื่อร่ายรำตามแบบฉบับกินรี ท่ารำมโนราห์บูชายันจึงมีท่วงท่าและลีลาของนกประกอบอยู่ด้วย

รำซัดชาตรี
เป็นการแสดงของทางภาคใต้ ซึ่งได้ปรับปรุงท่ารำมาจากโนราห์ชาตรีให้สวยงามยิ่งขึ้น โดยแต่งท่ารำให้มีผู้แสดงชายและหญิง ประกอบกับท่วงท่าที่ใช้รำมีความรวดเร็วและสอดคล้องกับทำนองดนตรีของทางภาคใต้

รำดาบ
การแสดงชุดนี้ เป็นการแสดงถึงศิลปะการต่อสู้ โดยมีดาบเป็นอาวุธในการต่อสู้   ในอดีตเมื่อเกิดสงคราม ทหารจะใช้ดาบเป็นเครื่องป้องกันและต่อสู้ข้าศึก   แต่เมื่อยามใดไม่มีสงคราม ทหารก็จะฝึกฝนวิชาการป้องกันตัว เพื่อเป็นการเตรียมพร้อมและฝึกฝนวิชา